ขอบอกว่าตอนนี้ขี้เกียจเอามากๆ เพราะตั้งแต่กลับมาจากลาวเที่ยวนี้ก็ทำงานอย่างจริงจัง และเพิ่งไปทำธุระที่พิษณุโลกมา และก็กลับมาทำงานต่ออีกแล้ว เฮ้อ เหนื่อยโว้ย ทริปเดินทางสุดโหดล่าสุด เป็นการเดินทางจากยอดพูที่หลายๆ คนคงเคยไปกันแล้วไปถึงยอดพูใจกลางเมืองหลวงพระบาง เมืองมรดกโลก ที่หลายๆ คนอยากไปสัมผัส การเดินทางครั้งนี้เริ่มต้นจากไอ้อิ๋วที่ริอยากไปเที่ยวหลวงพระบาง และเหน็บเอากรูไปเป็นเพื่อนด้วยซะอย่างงั้น กรูก็ใจง่ายไปกะมันซะด้วย การเดินทางของกรูเริ่มที่จุดกางเต็นอุทยานแห่งชาติพูกระดึง เวลา 7.30 น. แต่เพียงผู้เดียว ส่วนอิ๋วนั้นปล่อยให้กรูล่วงหน้าลงพูไปก่อน ส่วนมันจะตามมาที่หลัง หลังจากใช้ความพยายามเป็นเวลา 4 ชั่วโมงกว่า กรูกะไอ้อิ๋วก็ลงมาถึงพูกระดึงก่อนเที่ยงจนได้ (อิ๋วลงมาถึงก่อนทั้งที่มันลงมาที่หลัง 5555) ลงมาถึงตีนพูแล้ว คราวนี้จากแผนที่วางไว้ จะไปขึ้นรถที่ตัวเมืองเลย แต่หลังจากสอบถามคนพื้นที่แล้วได้ความว่าถ้าจะไปหนองคายให้ไปขึ้นรถที่อุดรธานีดีกว่า ไอ้เรามันก็เชื่อคนง่ายอยู่แล้ว เอาก็เอาวะ ไปอุดรฯดีกว่า จึงเริ่มตั้งหลักออกจากตีนพูด้วยรถสองแถวให้ไปส่งที่ท่ารถไป อ.วังสะพุง เพื่อต่อรถไปอุดร ค่ารถจำไม่ได้แล้ว และคงไม่มีใครอยากรู้ เพราะกรูว่าคงไม่มีใครจะไปแบบกรูอีกแล้ว เพราะฉะนั้นมันคงไม่สำคัญหรอกโว้ย เรามาถึง วังสะพุงประมาณบ่ายโมง พบกับสภาพวังเวงของ บขส. วังสะพุง พอได้กินบรรยากาศ ทันใดนั้นรถ เลย-อุดรก็มาเทียบท่า กรูจึงไม่รอท่าแล้วขึ้นรถดีกว่า (รีบมาจนเกือบลืมไอ้อิ๋วที่เข้าห้องน้ำอยู่ แต่ก็บอกมันไปว่ากรูกลัวรถเขาไม่รอ เลยไม่ได้รอมรึง) รถจากเลยจะมาแวะที่ อ.วังสะพุง แล้วไปอุดร ผ่านทางอำนาจเจริญ (โอ้ คิดถึง อ.อำนาจ พ่อบุญธรรมของกรูจริงๆ ไม่ได้แกก็คงไม่จบ) หลังจากดูคอนเสริตของพี่ป้อมกับพี่โต๊ะ และบรรดามิวสิควีดีโอลูกทุ่งทั้งหลายจบไปหลายรอบ เราก็มาถึง บขส. อุดร (แห่งใหม่) ตอนเกือบๆ 5 โมงเย็น แม่งนั่งรถคุ้มมาก จนกรูอยากเอาค่ารถไปให้คนขับเพิ่ม พอลงรถก็ปรี่เข้าไปหารถ inter bus ไปนครหลวงเวียงจันทร์ พรึบ!!!! ไม่มี ฉิบหายแล้ว มันย้ายไปไหนแล้ววะ ก่อนจะตกใจไปมากกว่านั้น สอบถามประชาสัมพันธ์ได้ความว่า ท่ารถ inter bus อยู่ที่ขนส่งเก่า นี่มันขนส่งใหม่ จึงเหมาตุ๊กๆ ไปส่งที่ขนส่งเก่า ระหว่างทางต้องตกใจ แม่เจ้า นี่มันอุดร หรือว่ากรุงเทพ เจริญฉิบหาย มีแม่งทุกอย่าง หญิงตรึม น่ารักมากกกก ถึงขนส่งซื้อตั๋ว inter bus ไปนครหลวงเวียงจันทร์ คนละ 60 บาท ได้เที่ยวสุดท้าย 6 โมงแลง (แลง = เย็น) รถไปเวียงจันทร์ออกทุกๆ 2 ชั่วโมง เป็นครั้งแรกที่ซื้อตั๋วรถแล้วต้องใช้ passport ด้วย เป็นอะไรที่เท่มั่กๆๆ ประหนึ่งว่ากำลังจะขึ้นเครื่อง 555 ระหว่างซื้อตั๋ว ทันใดนั้นพี่คนขายตั๋วก็ถามว่า เป็นคนอัมพวาเหรอ เราก็บอกว่าใช่ครับ ทั้งๆ ที่ในใจบอกว่าผมเป็นคนทุกที่คร้าบบพี่ 555 ทันใดนั้นพี่แกก็บอกว่า...... เมียพี่เป็นคนสมุทรสงครามเหมือนกัน แต่อยู่อำเภอบางคนที โห มาไกลขนาดนี้ยังเจอคนทัก แสดงว่าเราก็ดังไม่ใช่เล่นเหมือนกัน เลยถือโอกาสที่เมียแกเป็นคนบ้านเดียวกับกรู ขอฝากกระเป๋าไว้ก่อน จะออกไปกดเงินไปต่างประเทศ เลี้ยวขวาออกมาจากขนส่งเก่า เราก็เจอกับอักษรภาษาอังกฤษตัวหนึ่งที่คุ้นเคย

Major ceneplex ไอ้เหี้ย อุดรมีเมเจอร์ โรบินสัน แม่เจ้า เจริญฉิบหาย บ้านไม่มีโว้ย ขอเดินห้างอุดรหน่อยเถอะ ถึงแม้ว่าสภาพขาหลังจากลงพูของกรูกะไอ้อิ๋วจะไม่เอื้ออำนวยก็เถอะ เข้าห้างทั้งที เลยแวะกดเงินดีกว่า ไอ้เรามันเคยมีประสบการณ์ดูดบัตร ATM แล้วเลยต้องกดที่ตุ้ติดกับธนาคาร กะว่าเกิดเหตุการณ์ผิดปกติ จะเข้าไปกระชากจากธนาคารเลย 555 ระหว่างนั้นก็คิดกับไอ้อิ๋วว่าจะแลกเงินไปเลยดีป่าว เออ ใช่ เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม เข้าเมืองลาวต้องใช้เงินกีบ ทันใดนั้น ไอ้อิ๋วก็เดินเข้าไปธนาคาร และขอแลกเงิน...กีบ 555 พี่ธนาคารเขาคงอึ้ง แม่งร้อยวันพันไปจะมีคนมาแลกเงินกีบ

การเดินทางเพิ่งเริ่มต้น ติดตามตอนต่อไปได้ที่นี่โว้ย